Jelleschrijft

Van bamiballen en krentenbollen

Toen ze een jaar of vier was zong ze altijd luidkeels mee met het nummer van Boney-M.

“By the rivers of Bàààmibal, where we sat down”. De afgelopen jaren kwam dat nog wel eens heel sporadisch voorbij, wanneer het nummer weer eens gedraaid werd, maar meestentijds waren we het vergeten.

Maar toen ze afgelopen zaterdag ineens “Sóóó een kréntenbol….” meebrulde met Ilse de Lange, kwam het ineens weer boven.

Mijn nichtje van tien. Ze is dol op eten en op muziek.

Maar gewoon nog niet zo goed in Engels.

Bizar!

Opvallend verschijnsel de afgelopen periode is dat mensen te pas maar vooral te onpas het woord bizar in de mond nemen. Werd bizar eerder nog gebruikt voor situaties die toch wel heel erg bijzonder en onvoorstelbaar waren, tegenwoordig is het woord bizar gedevalueerd tot aanduiding van de meest gangbare situaties.

En dan niet alleen het woord bizar in de zuivere, enkelvoudige vorm, maar in de meest creatieve woordcombinaties.

Zo heb je ‘bizar gewoon’, voor redelijk gewone situaties zoals:

“Zat ik in de keuken koffie te drinken, komt m’n moeder ineens binnen. Bizàr gewoon!”

Dan heb je ‘behoorlijk bizar’ voor situaties die in eerste instantie niet bizar willen zijn, maar die je er toch graag voor door wil laten gaan.

“Zat ik in de keuken koffie te drinken, komt mijn moeder ineens binnen met een rode sjaal om haar nek. Behóórlijk bizar!”

En als klap op de vuurpijl is er dan nog,’bizar bizar’, om aan te geven dat jij wel hele dolle dingen meemaakt in je leven. “Zat ik in de keuken koffie te drinken, komt mijn moeder ineens binnen met een paarse sjaal met gele stippen om haar nek. Bizàr bizar!”

Wat mij betreft gaan we back-to-basic en gebruiken we het woord bizar weer alleen voor situaties die ook werkelijk bizar zijn.

Want stel nou dat je in de keuken zat koffie te drinken en je moeder komt ineens binnen terwijl ze drie jaar geleden was overleden, dán spreken we pas van bizar.

En niet eerder dan dat. Begrepen!!?

Slag om de arm

“Ik ga op vakantie en neem mééééé……..mijn paspoort.”

Twee weken geleden speelde ik dit aloude spelletje nog op een kinderfeestje en vond ik mijn paspoort, na de geijkte tandenborstel, eigenlijk het meest logische voorwerp om mee te nemen.

Gisteren toen we op het vliegveld stonden met bestemming Marrakech dacht ik daar eigenlijk nog net zo over. Maar blijkbaar was die gedachte bij het inpakken van de auto toch ergens even kwijtgeraakt. Daar stonden we dan. Vol ongeloof. Tussen de zorgvuldig ingepakte koffers mét tandenborstel, maar zonder tas met noodzakelijke paspoort en tickets.

Nou hoor ik u denken: “Dat zal mij niet overkomen!”

Maar dat riep ik ook altijd. Om het hardst.

Hoogmoed komt voor de val!

Dus vanaf nu ben ik wat voorzichtiger en roep ik: “Dat zal mij nóóóóit weer overkomen. Nooit! Dat denk ik tenminste, wellicht, waarschijnlijk, mogelijkerwijs, misschien.”

Hangplek

Tuurlijk had ik zin om haar bij wijze van spreken van achter die gemeentehuisbalie te trekken, toen ze mij terug naar huis stuurde omdat ik mijn verkeerde kentekenbewijs bij me had.

Maar ik deed het niet; het was immers mijn eigen stomme schuld, dat kon ik zelf ook nog wel bedenken.

Tuurlijk had ik zin om haar opnieuw van achter die gemeentehuisbalie te trekken, toen na een half uur heen en weer fietsen bleek dat ze me voor niets had teruggestuurd.

Maar ik deed het niet, want ze zei keurig sorry en dat ze het heel vervelend vond.

Tuurlijk had ik cynisch willen antwoorden dat het niet gaf, dat ik graag een half uur voor Jan met de korte achternaam heen en weer fietste en dat mijn baas het vast geen probleem zou vinden dat ik nog eens een uur later op mijn werk zou verschijnen.

Maar ik deed het niet, want al wachtend had ik gezien dat al die andere mensen dat al deden.

Het gemeentekantoor in Enschede oogt weliswaar licht, ruim en rustig, maar als je er wat langer rondhangt hoor je het aanzwellende geluid van geïrriteerd zuchten, binnensmonds vloeken en openlijke verwensingen. Het is er geen pretje voor de medewerkers. Een openbare hangplek is er niets bij.

Verfrissend

Toen ik mijn nichtje van vijf op deze snoeihete dag vroeg wat ze wilde voor de lunch en ik daarbij zelf dacht aan een frisse bak yoghurt met fruit, dook zij in de kast en toverde een gezinsblik erwtensoep tevoorschijn.

Toen ik vroeg wat ze tijdens dit weekend graag wilde doen, antwoordde zij met de wedervraag: “Heb jij veel eieren in huis?”

“Dan wil ik wel graag dat we die leuk gaan opkleuren en dan verstoppen in de tuin. Net als laatst, toen met euuh….”

“Pasen?” “Ja Pasen, dat was leuk!”

Niet gehinderd door seizoen of traditie.

Ik vond het verfrissend. Ondanks de hitte.

Juweeltjes

Heb jij ook wel eens zo’n dag? Je vliegt van het één naar het andere overleg en vertrekt daar met allerlei toezeggingen over acties die je zult ondernemen, waarvan je eigenlijk geen idee hebt wanneer je die in hemelsnaam uit zou moeten voeren? Dagen waarvan je aan het eind niet meer weet met welk overleg de dag ook alweer begonnen was?

Gelukkig komen ze niet al te vaak voor en weet ik ze inmiddels goed door te komen met ‘mijn boekje’. ‘Mijn boekje’ maakt menig overleg tot een feestje en ik kan het een ieder zeer aanbevelen. Het gaat als volgt. Ik installeer me aan de vergadertafel, gewapend met groot schrijfblok en indrukwekkende stapel papieren met daaronder, verdekt opgesteld, ‘mijn boekje’. In dat boekje noteer ik de meest hilarische versprekingen van collega’s.

Zo was een medewerker vandaag niet erg gecharmeerd van het nieuwe protocol want, zo beweerde hij, hij was dwars van lijstjes en structuren. De auteur van het protocol voelde zich aangesproken en zei te balen omdat hij altijd vergruisd werd om zijn afgeleverde werk. Een ander haakte hier op in door te beweren dat het niet uit maakte omdat de onderliggende opdracht van de directie hoe dan ook opgezette kaart was. Waarna de projectleider de zaak suste door te zeggen dat we echt niet meer terug konden met het plan. Alles was immers al in keurig in kannen gezet.

Met mijn geoefend oor scoor ik per overleg gemakkelijk drie van deze juweeltjes. Het maakt ‘mijn boekje’ voller en voller en mijn drukke werkdag een stuk aangenamer bovendien.

Kan door huid heen

Na een weekend lang luieren en lamballen, besloot ik vanavond dat het de hoogste tijd werd voor een snuifje cultuur. Ik zondigde nog snel even een onverantwoorde maaltijd naar binnen en toog met een buik vol Aldi-macaroni naar het filmhuis.

Aldaar kwamen de ranzige elleboogjes meerdere malen omhoog. Niet door de slechte kwaliteit ervan, want ach ik ben wel wat gewend. Het was de indringendheid van de film. De onverwachte relatiebreuk, gevolgd door een gruwelijke aanranding in de eerste paar minuten van de film en dan de werkelijk volslagen eenzaamheid van de hoofdpersoon.

Ruw verfilmd met een zeer overtuigende Rifka Lodeizen als slachtoffer die in afzondering probeert te overleven. Met kippenvel en weggeslikte tranen, verliet ik na anderhalf uur het theater, met de film onder mijn huid.

En wat zo bijzonder is, hij zit er nog steeds.

Dus komt dat zien!

http://www.cinema.nl/artikelen/4534157/invoelbare-paranoia

Pislucht

De geur van een pittige bierscheet en goedkope aftershave.

Het dringt mijn neus binnen op het moment dat ik het toilet betreed. Het is nog vroeg. Een lichte misselijkheid dringt zich aan me op.

Toiletten buitenshuis. Ik houd me er het liefst verre van. Maar af en toe ontkom je er niet aan. Het meest vervelend vind ik wanneer ik het pad kruis van degene die net voor me is geweest. Dat je een gezicht hebt bij de weeïge urinedamp die je vervolgens staat op te snuiven. Verschrikkelijk vind ik dat.

En kom ik in een ruimte met drie wc’s op een rij, dan kan ik nooit kiezen. De eerste laat ik voor wat ie is want daar zal iedereen wel in gaan. De tweede dan maar? Alhoewel? Er zijn vast meer mensen die gevoelsmatig de middelste nemen. Dan toch maar de laatste. Die wordt vast het minst gebruikt. Hoewel…….als iedereen zo denkt.

Vertelt u mij nou eens, hoe denkt u hier eigenlijk over?

Witte melkflessen en ander ongemak

Gisteren was rokjesdag! Een fenomeen meermalen beschreven door Martin Bril en afgeleid van het in de jaren ‘70 geïntroduceerde en door Van Dales vermeldde bloesjesdag. Het is de eerste dag in het jaar dat vrouwen zich sinds lange tijd van hun panty’s ontdoen en met blote benen de deur uit gaan. Mannen schijnen er massaal naar uit te zien.

Bij het opsnuiven van de frisse voorjaarslucht en het zien van de eerste zonnestralen gisteren, kon ik me daar nog van alles bij voorstellen. Ik kreeg er zin in en snelde naar mijn kledingkast op zoek naar een kittig rokje! Mijn enthousiasme was echter van korte duur. Toen ik bij de aanblik in de spiegel inderdaad een kittig rokje zag, maar met daaronder spierwitte melkflessen, welke enigszins gunstig van hun ergste schittering werden ontdaan door een harige wintervacht, zonk de moed me in de panty’s.

Voor mij nog even geen rokjesdag.

 

1 April !!

“Het management maakt grote ophef over ons genomen besluit. Morgen om 8.00 uur spoedberaad met de Raad van Bestuur in Hengelo. Zorg dat je er bent.”, smst een collega ’s avonds.

Ik lees het in het voorbijgaan, ben even verontrust, maar met andere zaken bezig waardoor ik verzuim te reageren.

Een paar uur later, het is inmiddels nacht, check ik mijn mobiel. Drie gemiste oproepen, een sms en een voice-mail. “Hier is wat aan de hand”, denk ik.

Ik open mijn sms en lees: “1 april, grapje hoor!”.

De oproepen zijn van een half uur en een uur later.

Twee uur later een voice-mail ingesproken met bezorgde stem: “Ja, hier met Anja. Ik kan je niet bereiken. Het was een grap hoor. Niet echt zo vroeg naar Hengelo komen morgen. Ik hoop dat je dit hoort. Doeg.”

Even moet ik gniffelen. Ik was niet zo bezig met het uithalen van een 1 april grap vandaag, maar de 1 april grap van mijn collega keert zich onbedoeld zo tegen haarzelf, dat ik mijn lol weer ruimschoots heb gehad.

Ik heb haar er vanmorgen voor bedankt.